In je hoofd leven of in je hart zijn – in de illusie leven of hier op aarde zijn.

In mijn vorige blog deelde ik dat we gevoels-mensen zijn, geen denk-mensen. Al is dit wel in deze maatschappij het voorbeeld geweest en ergens nog steeds. Voor mij een deel van de illusie.

Wat bedoel ik hiermee?
Vooral het feit dat we onze emoties en gevoelens negeren, dat deze er niet mogen zijn.
Vaak uit onwetendheid, omdat we het simpelweg niet geleerd hebben. Vaak ook omdat het te pijnlijk en te kwetsend is om naar toe te gaan en bij aanwezig te zijn.

feelings on-off

Misschien (h)erkennen we het allemaal. We zijn met velen opgevoed met:

  • Stel je niet aan
  • Veeg je tranen en ga door
  • Kop op, het valt wel mee
  • etc.

Allemaal heel goed bedoelt. Maar het maakt ons ook hard en uit ons hart. En zoals in mijn geval: de overlevingsstand in. In het hoofd leven.
Ik wil hier niet mee aangeven dat we ons door emoties mee moeten laten nemen en slachtoffer voelen. Mijn boodschap is dat onze gevoelswereld er (ook) mag zijn.

Zelf heb ik jarenlang mijn gevoelens en emoties genegeerd. Ook ik had het niet geleerd hoe hiermee om te gaan. Ze mochten er niet zijn, wat tevens een stempel op me gelegd heeft, dat ík er niet mocht zijn. Althans…zo is de informatie als kind zijnde binnen gekomen. Natuurlijk mocht ik er zijn als persoon. Alleen in mijn beleving niet met mijn gevoelens en emoties.
Als je als persoon ergens niet in wordt gezien of het mocht er niet zijn, hoe voelt dit voor jou?
Mij deed en doet het in ieder geval pijn. Het was ook een pittige reis om hier doorheen te gaan.
Maar….goed nieuws….I’ve made it! Ik heb het overleefd en voor mijn hoofd waren die gevoelens en emoties toch pijnlijker en enger dan ze in de realiteit waren. Dus ik ben dankbaar voor mezelf, dat ik dit heb mogen ervaren en leren.

Mijn gevoelens en emoties zijn al op jonge leeftijd zodanig onderdrukt geweest, dat ik pas sinds enkele jaren heb geleerd wat emoties eigenlijk zijn en hoe voel ik deze. Een burn-out van enkele jaren geleden heeft me dit besef gebracht en godzijdank dat ik dit heb mogen meemaken. Hoe raar het ook klinkt, maar het is een wezenlijk verschil om in je lichaam aanwezig te zijn of maar steeds in overlevingsstand te leven.
(Ik weet niet of ik dit zo helder kan beschrijven als hooggevoelige en hoogbewuste of dat dit voor iedereen zo is).

Nu ik deze erken en hiermee ook mijzelf erken, zie ik nu in, in wat voor wereld wij leven. En ja…ergens generaliseer ik, ergens is het een feit. Ik weet ook dat dit niet bij iedereen zo is natuurlijk. Al ben ik van mening dat dit bij veel mensen is.
Het is ook niet fout en geen verwijt, vooral onwetendheid. We weten/wisten gewoon niet beter.
Wel kunnen we leren en dat is wat ik graag mee wil geven. Omdat het voor mij een wezenlijk verschil is in hoe ik mij voel en hoe ik mij hier des te meer op aarde thuis voel. Hoe het contact met mijn lichaam is en ik naar de signalen kan luisteren en het niet langer hoef en wil negeren. Het hoort bij het mens-zijn.

Okee, wat zie ik dus om mij heen, nadat ik deze reis en ervaring zelf bewust heb mogen meemaken. (Social) media is er onderdeel van. We houden ons een wereld voor die alleen maar perfect lijkt te zijn en dat we allemaal een gelukkig leven leiden.
Tuurlijk, ik weet ook dat het niet bij iedereen rozegeur en maneschijn is, maar dat we ons dit voorhouden naar de buitenwereld…dit vind ik wel schokkend.
En nee…ik wil ook niet zeggen dat we onze harten maar bij iedereen op tafel moeten neerleggen. Al is er een verschil wanneer we zeggen ‘ja het gaat goed’, maar diep van binnen ons ongelukkig voelen en wanneer het oprecht vanuit het hart goed met ons gaat.

Waarom blijven we onszelf hier de schijn op houden?
Waarom durven we ons niet uit te spreken wat er daadwerkelijk dwars ligt of in ons leeft?
Waarom hebben we er moeite mee ons hart te uiten?
Wat zit hierachter?

kwetsbaar hart

Zoals ik aangaf, we hebben het simpelweg niet geleerd. Maar ook omdat we dan kwetsbaar zijn. We hebben allemaal ergens wel een of meerdere negatieve ervaringen op gedaan. Is het niet van dit leven, dan wel van een ander leven.
We weten op het moment dat we echt vanuit ons hart gaan praten, dat we kwetsbaar zijn. En kwetsbaar zijn is pijnlijk. Díe pijn willen we namelijk niet opnieuw voelen. En wederom (godzijdank) dat ik heb mogen leren van een wijs iemand die zei:

Alleen een kwetsbaar hart kan groeien. Een gesloten hart kan niets.

Ik heb meerdere niet-leuke (zacht uitgedrukt) gebeurtenissen in mijn leven meegemaakt en ook in die momenten heb ik veel van mijn innerlijke wereld genegeerd. Ook omdat ik niet wist hoe hiermee om te gaan, omdat ik dit voorbeeld niet heb gehad. Daarom des te dankbaarder dat ik hier nu wel bewust van ben. Zo kan ik namelijk anderen mensen dit ook leren en men bewust maken van de innerlijke wereld / de gevoelswereld. Iets wat naar mijn mening toch wel erg belangrijk is in deze zeer mentale maatschappij. En waar ik dus ook voor sta in mijn praktijk. In het contact zijn met jezelf; op verschillende vlakken.

Ervaar je het niet bij jezelf, dan ervaar je het weliswaar bij een ander.

  • de druk die ontzettend toeneemt
  • spanningen die erger worden
  • klachten die verergeren

Maar we weten bij god niet hoe we er mee om moeten gaan en hoe we ernaar kunnen luisteren. Luisteren naar ons hart, ons gevoel en ons lichaam. Omdat we (misschien) wel bang zijn voor de pijn die het ons laat voelen.
En zolang we onze innerlijke wereld, onze gevoelens en emoties blijven negeren, houden we onszelf de illusie voor dat “alles goed gaat”.

Op het moment dat we deze innerlijke wereld ook erkennen, dan ben en durf je voor mij op aarde aanwezig te zijn. Je vlucht namelijk niet weg (in je hoofd).
Voor de balans, hebben we beide werelden (het mentale en gevoel) nodig. Eigenlijk alle drie. Onze geest, lichaam en ziel die hierdoor in balans is.
En zoals mijn vorig blog begint:

Niemand heeft ooit gezegd dat het een makkelijke reis zou zijn. Wel kan ik je vertellen dat het een mooie, waardevolle reis is waar je heel veel goud mag ont-dekken.

Echt Bewust – Body, Mind & Spirit.

Veel liefs,
Dayenne

Voel je vrij om te delen:

Wij maken gebruik van cookies. Hierdoor wordt de website persoonlijker en gebruiksvriendelijker.